تا بهار نیامده باید خاکهای باغچه دلهامان را زیر و رو کنیم بذری بپاشیم ، آبی بدهیم و در انتظار بهار بمانیم .

بهار فصل بذر پاشیدن نیست .

فصل به جوانه نشستن است . فصل شکفتن و روئیدن است .

بهار که بیاید دیگر بذری به کار نخواهد آمد . باید قبل از آمدنش دلهایمان را زیر و رو کنیم .

هرچه وسعت دلهامان بیشتر ، گلهای نیکوی باغچه مان بیشتر و زیباتر.

هرچه دلمان آسمانی تر ، گلهای باغچه مان زنده تر و شاداب تر.

در گوشه ای از باغچه دل بذر ایمان بکاریم و در گوشه ای نهال تقوا بنشانیم .

دانه های گل عفاف و حیا را در گوشه ای بیافشانیم .

باغچه را با دانه گل " عشق به ولایت " تزیین کنیم  و قدری هم آب صداقت و اخلاص بر آنها بپاشیم تا بهتر بروید و باغچه مان زیباتر شود و بهار ، باغچه وجودمان را بپسندد و به میهمانی دلمان بیاید .

میگویم روزی که بهار بیاید باغچه بی بذر میماند و پوسیده .

باور کنید که بهاری نخواهد شد بهار به چنین باغچه ای سر نخواهد کشید .

روزی که سبز ترین و زنده ترین بهار هستی بیاید ، روز که  روشنترین آیه پرورگار ظهور کند ،

آنروز دیگر ایمان کسی که از قبل ایمان نیاورده فایده ای نخواهد داشت .

آنروز روزیست که مجرمین به سیمایشان شناخته میشوند .

 روزی که چهره ها فریاد میزنند  و آنچه دردرون دارند بر آینه ظاهر و هویدا میکنند .

 بیاییم با نور معرفت آشنا شویم .

بیاییم نورانی شویم و بهاری شویم و دعا کنیم ، جرا که بهار می آید با همه سبزی اش .

با همه روشنی اش .

و سلام به نور خدا که هرگز خاموش نمیشود .

 سلام به ذخیره آخرالزمان . سلام به مهدی . به عزیز خدا ، به حبیب خدا .

منبع :http://www.peyambareomid.blogfa.com