بطور نمونه به دو تعريف زيبا كه در آثار غربي‌ها برخورد كرديم، اكتفا مي‌نماييم:

 مونتسکيو: حجب و حيا خجلتي است که شخص از نقص و عدم کمال خود دارد.

ويل دورانت: شرم‌رويي نوعي عقب نشيني مدبرانه است که از ترس

 و پاکي مي‌زايد و با لطف و زرنگي گسترش مي‌يابد...

در بين نوشته‌ها و گفتارهاي مختلف در مورد حيا بعضاً تعاريفي ذکر شده است

 که براي توصيف حيا، اشاره به برخي از آن‌ها خالي از لطف نيست:

 ـ‌ حيا شرمي است برخاسته از ادراک خوبي‌ها و بدي‌هاي اختياري.

 ـ‌ حيا نيرويي است مهارکننده و نظم دهنده که رفتارهاي رواني و فيزيکي انسان

 را بر اساس «شرع» و «عرف» تنظيم مي‌کند.

 ـ‌ خويشتنداري ارادي فرد در انجام اعمالي که خلاف قاعده و شأن شرعي و عرفي است.

 ـ‌ ويژگي شخصيتي است که باعث مي‌شود فرد نسبت به وقوع کاري که آن را زشت

 مي‌داند، نوعي احساس بازدارنده يا ناراحت‌کننده داشته باشد.

 ـ‌ قدرتي است که انسان را از کارهاي خلاف باز مي‌دارد و اگر انسان گناهي انجام دهد،

 موجب شرمندگي او مي‌شود ...

منبع :http://www.peyambareomid.blogfa.com