شالودۀ خلقت انسان از دو موجود ذره بینی است که با عمل متقابل به هم جذب شده، و با قرار در جایگاه استوار خود و گذشت ماه ها تشکیل می یابد، و زن در رشد و تکامل آن زحمتهای فراوان و لازمی مبذول و به تغذیه و رسانیدن مواد شیمیایی دیگر، این موجود را از هر گونه خطر مصون میدارد، و نیروها و امدادها در حفظ و حراست آن مصرف میشود، بار سنگین همه این رنجها و زحمتها بر دوش زن است. مشقت ولادت به عهدۀ زن است و زندگی طفل به کوشش او بستگی دارد و شبها از جا حرکت کرده و تا صبح برای نگهداری آن بیدار می ماند، و طفل شاداب و خرم نمی شود مگر به رنج و زحمت مادر، خلقت و تمام مواهبی که دارد،  تکامل پیدا نمی کند مگر اینکه از  سرچشمه اخاق مادر چه به میراث و یا با شیر خوردن سیراب می شود و با اکتساب از تمام حالات وی به تقلید و تلقین و اشاره بزرگ می شود، پس اگر بازده نیروی انسانی زن را در اجتماع ارزیابی کنیم، زن "سه چهارم" و بلکه تمام اجتماع را تشکیل می دهد.

این وظیفه ایست که خداوند متعال در زندگی اجتماع برای زن مقرر فرموده و برنامه ایست که در نظام تکوین با احساسی لطیف و عاطفه پرشور و مهربان که هرگونه سختی ها را برای سعادت غیر تحمل میکند تنظیم فرموده و بلکه این حالت پرشور و عواطف سرشار با جسم و تمام اعضاء و دستگاه غده ها و اعصاب ترکیب یافته است.

اسلام این چنین مقام عالی و شرافتمندانه ای را برای زن معین می کند، و از کوششهای فراوان وی تقدیر مینماید، و همان مقامی که نظام خلقت گویای آن و به موازات آن حقوقی قرار داده که در زندگی اجتماعی از آن باید برخوردار باشد و در این باره اگر اطلاعات بیشتری می خواهید در کتاب (اشعة من القرآن) به تفصیل سخن پرداختیم به آن مراجعه کنید.

ادامۀ پست : فرمان آسمانی

این قدم اول احتیاط است و ما فرض می کنیم مردها و زنها مراعات این قانون را نموده و از نگاه کردن به نامحرم چشم پوشی کردند، آیا همین در جلوگیری از فساد و تکامل شرافت مرد و زن کفایت می کند؟

ولی در نگاهیکه از انسان بدون توجه و قصد انجام میشود چه باید کرد؟ زیرا خود این نگاه مقدمۀ نگاه های بعدی و فراهم نمودن مراحل پس از نگاه است و این مشکل با مسئلۀ چشم پوشی حل نمی شود، و از طرفی هم خود بروز زینت و دلربائی هم سهم بسزایی در جلب توجه و بیداری غریزه و بلاخره فساد دارد، و فطرت انسان هم همچنانکه بطرف فساد رانده میشود بسوی سعادت و ترقی هم میرود، به بدبختی میگراید همانطور که بهدایت گرایش پیدا میکند، پس بنابراین چه چیزی بجز حجاب از لغزش جلوگیری می تواند بکند؟ همان حجابیکه زنان مسلمان بدون آن در اجتماع ظاهر نمی شوند.

در آیۀ شریفه مقدار صورت و دستها را استثنا می فرماید، و آن در صورتی است که با زینت توجه دیگران را جلب نکنند و اما اگر زینتی باشد که مورد توجه گردد مانند سایر اعضا باید پوشیده شود.

بعد می فرماید :  "لـیـضــربـن بخــمـرهن عــلی جــیوبهن"

خمار در لغت عرب به معنای پوششی است که سر زن به آن پوشیده میشود، و معنی آیۀ شریفه اینست که زنان سینه خود را بپوشانند بطوریکه از ظر هر بیننده مستور شود، و حتی بگو مگوها و یا ایما و اشاره در صورتیکه موجب برانگیختن شهوت باشد باید جلوگیری گردد، و نیز باید آهسته قدم بردارند تا زینت هایشان ملوم نگردد، زیرا درست است که این مسائل نخست در نظر بی اهمیت تلقی می شود ولی خطر در مراحل بعدی است که دائره ایماء و اشاره توسعه پیدا نموده و اندک اندک بجایی می رسد که نمی توان کنترل کرد. به ویژه اینکه غریزه جنسی با وهم و پندار تقویت میشود.

بدینسان جامعیت دین اسلام معلوم میشود که تا چه اندازه با نکته بینی این فرمان را صادر فرموده و مسئله مورد  هیچگونه کوتاهی یست چه اینکه از سر تا پا فتنه می آفریند، بدینرو و با دقت تمام حجاب را برای زن قرار داد که از عواقب بیمناک آن محفوظ باشد. و نیز تقاضا میشود آیــۀ شریفه را دوباره قرائت فرمایید (در پست و فرمان آسمانی 1 ) ببینید چطور حم حجاب از محرم ها و افرادی که در پیرامون آنان فتنه تولید نمیشود رفع شده است …

منبع : http://abhar-news.blogfa.com