لهیب جنسی شدیدی که هیچگونه اعتدال پذیر نیست در جوانان بروز می کند و فقط حیــــــــا است که

 

 می تواند این مسئله را کنترل کند.

 

و در دوران نزدیک بلوغ هم انسان فاقد تکامل فکری و هرگونه تجربه زندگی است . در این هنگام

 

 می بینیم دختر و پسر با هم ملاقات و تبادل نظر نموده و به سخنان همدیگر گوش فرا داده و هردو در

 

جستجوی هدف معینی در یکدیگر می باشند .

 

حیا و شرمساری ! تا چه اندازه می تواند انسان را باز دارد؟ چه اینکه برخورد دهمی و بیستمی

 

 کافی است که آخرین اثر حیا را بزداید ... پس سرانجام آنان چه می شود؟   اگر راه بی بند و باری را

 

انتخاب نموده و خواهش نفسانی خود را اجابت نمایند اینجاست که عفتو پاکدامنی قربانی می شود .

 

 و اگر خودداری و پا روی خواهش خویشتن بگذارند  دچار عقده روانی و اعصابی ناراحت خواهند

 

شد ... در این موقع خطر از بین رفتن پسران جوان به پیش می آید و اما دختران در هر حال قربانی

 

 اصلی اند .

 

نظر دین خدا در این مورد چیست؟ و چه راه حلی برای این موضوع دارد و یا با وصف اینکه دین

 

رهبریت شایسته اجتماع را ایفا می کند در این مورد هم سکوت نموده و هیچ نیرویی در جوانان که

 

آنان را به عاقبت اندیشی وا دارد ایجاد نمی کند و میگذارد وقتی که درست بدبختی آغاز شد شروع

 

 به موعظه و امر و نهی میکند؟!

 

اگر چنین است واقعا این چه برنامه ایست که فاجعه را بیشتر دامن می زند و یکی از اثرات

 

 سوء این برنامه درک گناهی است که همواره انسان در خود احساس و زندگی را برایش تلخ

 

 میسازد  وانگهی اندرز و نصیحت پس از اینکه قوای انسانی یکپارچه برخلاف آنچه دعوت

 

می شود باشد چه اثری دارد؟

 

دوران جوانی اساس مهمی است برای نیل به مردانگی عالی و زن نمونه شدن ... پس ناگزیر

 

 باید در سرنوشت خود بیاندیشند و در صلاح آن بکوشند.پس نظر دین در این باره چیست؟

 

آیا شایسته نیست که با احتیاط شروع کنند و همیشه مشکل را از سرچشمه قبل از خرابی حل کنند ...

 

 بدینرو آیا عقلانی نیست که به دختران جوان امر می کند که با حجاب باشند تا شناخته نشوند و در

 

نتیجه از اذیت دیگران مصون بمانند و هم احترامشان محفوظ و عفت و شرافتشان مورد لطمه وارد

 

 نشود و نیز جوانان پسر و دختر را با نیرویی بس بزرگی که همان ایمان و اعتقاد باشد پیوند

 

 میدهد ... دژ بلندی که هیچگونه قابل رخنه نیست و در سایه همین ایمان امر می کند ه از آنچه حلال

 

 نیست چشم بپوشند و در مواردیکه منع شده از شهوت خود جلوگیری کنند و با ارائه دادن راه های

 

 سالمی که این ضرورت حیاتی را تامین می کند غریزه جنسی انسان را به طور معتدل تهذیب می کند.